Nehemiah 5

1 Καὶ ν κραυγὴ τοῦ λαοῦ καὶ γυναικῶν αὐτῶν μεγάλη πρὸς τοὺς δελφοὺς αὐτῶν τοὺς Ιουδαίους.

2 καὶ σάν τινες λέγοντες ν υἱοῖς μῶν καὶ ν θυγατράσιν μῶν μεῖς πολλοί καὶ λημψόμεθα σῖτον καὶ φαγόμεθα καὶ ζησόμεθα.

3 καὶ εἰσίν τινες λέγοντες γροὶ μῶν καὶ μπελῶνες μῶν καὶ οἰκίαι μῶν, μεῖς διεγγυῶμεν καὶ λημψόμεθα σῖτον καὶ φαγόμεθα.

4 καὶ εἰσίν τινες λέγοντες δανεισάμεθα ργύριον εἰς φόρους τοῦ βασιλέως, γροὶ μῶν καὶ μπελῶνες μῶν καὶ οἰκίαι μῶν

5 καὶ νῦν ς σὰρξ δελφῶν μῶν σὰρξ μῶν, ς υἱοὶ αὐτῶν υἱοὶ μῶν καὶ δοὺ μεῖς καταδυναστεύομεν τοὺς υἱοὺς μῶν καὶ τὰς θυγατέρας μῶν εἰς δούλους, καὶ εἰσὶν πὸ θυγατέρων μῶν καταδυναστευόμεναι, καὶ οὐκ στιν δύναμις χειρῶν μῶν, καὶ γροὶ μῶν καὶ μπελῶνες μῶν τοῖς ντίμοις.

6 καὶ λυπήθην σφόδρα, καθὼς κουσα τὴν κραυγὴν αὐτῶν καὶ τοὺς λόγους τούτους.

7 καὶ βουλεύσατο καρδία μου π μέ, καὶ μαχεσάμην πρὸς τοὺς ντίμους καὶ τοὺς ρχοντας καὶ εἶπα αὐτοῖς παιτήσει νὴρ τὸν δελφὸν αὐτοῦ μεῖς παιτεῖτε. καὶ δωκα π αὐτοὺς κκλησίαν μεγάλην

8 καὶ εἶπα αὐτοῖς μεῖς κεκτήμεθα τοὺς δελφοὺς μῶν τοὺς Ιουδαίους τοὺς πωλουμένους τοῖς θνεσιν ν κουσίῳ μῶν καὶ μεῖς πωλεῖτε τοὺς δελφοὺς μῶν καὶ σύχασαν καὶ οὐχ εὕροσαν λόγον.

9 καὶ εἶπα Οὐκ γαθὸς λόγος, ν μεῖς ποιεῖτε οὐχ οὕτως, ν φόβῳ θεοῦ μῶν πελεύσεσθε πὸ νειδισμοῦ τῶν θνῶν τῶν χθρῶν μῶν.

10 καὶ οἱ δελφοί μου καὶ οἱ γνωστοί μου καὶ γὼ θήκαμεν ν αὐτοῖς ργύριον καὶ σῖτον γκαταλίπωμεν δ τὴν παίτησιν ταύτην.

11 πιστρέψατε δ αὐτοῖς ς σήμερον γροὺς αὐτῶν, μπελῶνας αὐτῶν, λαίας αὐτῶν καὶ οἰκίας αὐτῶν καὶ πὸ τοῦ ργυρίου τὸν σῖτον καὶ τὸν οἶνον καὶ τ λαιον ξενέγκατε αὐτοῖς.

12 καὶ εἶπαν ποδώσομεν καὶ παρ αὐτῶν οὐ ζητήσομεν οὕτως ποιήσομεν, καθὼς σ λέγεις. καὶ κάλεσα τοὺς ερεῖς καὶ ρκισα αὐτοὺς ποιῆσαι ς τ ῆμα τοῦτο.

13 καὶ τὴν ναβολήν μου ξετίναξα καὶ εἶπα Οὕτως κτινάξαι θεὸς πάντα νδρα, ς οὐ στήσει τὸν λόγον τοῦτον, κ τοῦ οἴκου αὐτοῦ καὶ κ κόπου αὐτοῦ, καὶ σται οὕτως κτετιναγμένος καὶ κενός. καὶ εἶπεν πᾶσα κκλησία Αμην, καὶ νεσαν τὸν κύριον καὶ ποίησεν λαὸς τ ῆμα τοῦτο.

14 πὸ τῆς μέρας, ς νετείλατό μοι εἶναι εἰς ρχοντα αὐτῶν ν γ Ιουδα, πὸ τους εἰκοστοῦ καὶ ως τους τριακοστοῦ καὶ δευτέρου τ Αρθασασθα, τη δώδεκα, γὼ καὶ οἱ δελφοί μου βίαν αὐτῶν οὐκ φαγον

15 καὶ τὰς βίας τὰς πρώτας, ς πρὸ μοῦ βάρυναν π αὐτοὺς καὶ λάβοσαν παρ αὐτῶν ν ρτοις καὶ ν οἴνῳ σχατον ργύριον, δίδραχμα τεσσαράκοντα, καὶ οἱ κτετιναγμένοι αὐτῶν ξουσιάζονται πὶ τὸν λαόν, καὶ γὼ οὐκ ποίησα οὕτως πὸ προσώπου φόβου θεοῦ.

16 καὶ ν ργῳ τοῦ τείχους τούτων οὐκ κράτησα, γρὸν οὐκ κτησάμην καὶ πάντες οἱ συνηγμένοι κεῖ πὶ τ ργον.

17 καὶ οἱ Ιουδαῖοι, κατὸν καὶ πεντήκοντα νδρες, καὶ οἱ ρχόμενοι πρὸς μᾶς πὸ τῶν θνῶν τῶν κύκλῳ μῶν πὶ τράπεζάν μου.

18 καὶ ν γινόμενον εἰς μέραν μίαν μόσχος εἷς καὶ πρόβατα ξ κλεκτὰ καὶ χίμαρος γίνοντό μοι καὶ νὰ μέσον δέκα μερῶν ν πᾶσιν οἶνος τ πλήθει καὶ σὺν τούτοις ρτους τῆς βίας οὐκ ζήτησα, τι βαρεῖα δουλεία πὶ τὸν λαὸν τοῦτον.

19 μνήσθητί μου, θεός, εἰς γαθὸν πάντα, σα ποίησα τ λαῷ τούτῳ.

Settings