Deuteronomy 32

1 Πρόσεχε, οὐρανέ, καὶ λαλήσω, καὶ κουέτω γ ήματα κ στόματός μου.

2 προσδοκάσθω ς ετὸς τ πόφθεγμά μου, καὶ καταβήτω ς δρόσος τ ήματά μου, σεὶ μβρος π γρωστιν καὶ σεὶ νιφετὸς πὶ χόρτον.

3 τι νομα κυρίου κάλεσα δότε μεγαλωσύνην τ θεῷ μῶν.

4 θεός, ληθινὰ τ ργα αὐτοῦ, καὶ πᾶσαι αἱ δοὶ αὐτοῦ κρίσεις θεὸς πιστός, καὶ οὐκ στιν δικία, δίκαιος καὶ σιος κύριος.

5 μάρτοσαν οὐκ αὐτῷ τέκνα μωμητά, γενεὰ σκολιὰ καὶ διεστραμμένη.

6 ταῦτα κυρίῳ νταποδίδοτε οὕτω, λαὸς μωρὸς καὶ οὐχὶ σοφός οὐκ αὐτὸς οὗτός σου πατὴρ κτήσατό σε καὶ ποίησέν σε καὶ κτισέν σε

7 μνήσθητε μέρας αἰῶνος, σύνετε τη γενεᾶς γενεῶν περώτησον τὸν πατέρα σου, καὶ ναγγελεῖ σοι, τοὺς πρεσβυτέρους σου, καὶ ροῦσίν σοι.

8 τε διεμέριζεν ψιστος θνη, ς διέσπειρεν υἱοὺς Αδαμ, στησεν ρια θνῶν κατὰ ριθμὸν γγέλων θεοῦ,

9 καὶ γενήθη μερὶς κυρίου λαὸς αὐτοῦ Ιακωβ, σχοίνισμα κληρονομίας αὐτοῦ Ισραηλ.

10 αὐτάρκησεν αὐτὸν ν γ ρήμῳ, ν δίψει καύματος ν νύδρῳ κύκλωσεν αὐτὸν καὶ παίδευσεν αὐτὸν καὶ διεφύλαξεν αὐτὸν ς κόραν φθαλμοῦ

11 ς ετὸς σκεπάσαι νοσσιὰν αὐτοῦ καὶ πὶ τοῖς νεοσσοῖς αὐτοῦ πεπόθησεν, διεὶς τὰς πτέρυγας αὐτοῦ δέξατο αὐτοὺς καὶ νέλαβεν αὐτοὺς πὶ τῶν μεταφρένων αὐτοῦ.

12 κύριος μόνος γεν αὐτούς, καὶ οὐκ ν μετ αὐτῶν θεὸς λλότριος.

13 νεβίβασεν αὐτοὺς πὶ τὴν σχὺν τῆς γῆς, ψώμισεν αὐτοὺς γενήματα γρῶν θήλασαν μέλι κ πέτρας καὶ λαιον κ στερεᾶς πέτρας,

14 βούτυρον βοῶν καὶ γάλα προβάτων μετὰ στέατος ρνῶν καὶ κριῶν, υἱῶν ταύρων καὶ τράγων μετὰ στέατος νεφρῶν πυροῦ, καὶ αἷμα σταφυλῆς πιον οἶνον.

15 καὶ φαγεν Ιακωβ καὶ νεπλήσθη, καὶ πελάκτισεν γαπημένος, λιπάνθη, παχύνθη, πλατύνθη καὶ γκατέλιπεν θεὸν τὸν ποιήσαντα αὐτὸν καὶ πέστη πὸ θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ.

16 παρώξυνάν με π λλοτρίοις, ν βδελύγμασιν αὐτῶν ξεπίκρανάν με

17 θυσαν δαιμονίοις καὶ οὐ θεῷ, θεοῖς, οἷς οὐκ δεισαν καινοὶ πρόσφατοι κασιν, οὓς οὐκ δεισαν οἱ πατέρες αὐτῶν.

18 θεὸν τὸν γεννήσαντά σε γκατέλιπες καὶ πελάθου θεοῦ τοῦ τρέφοντός σε.

19 καὶ εἶδεν κύριος καὶ ζήλωσεν καὶ παρωξύνθη δι ργὴν υἱῶν αὐτοῦ καὶ θυγατέρων

20 καὶ εἶπεν ποστρέψω τ πρόσωπόν μου π αὐτῶν καὶ δείξω τ σται αὐτοῖς π σχάτων τι γενεὰ ξεστραμμένη στίν, υἱοί, οἷς οὐκ στιν πίστις ν αὐτοῖς.

21 αὐτοὶ παρεζήλωσάν με π οὐ θεῷ, παρώργισάν με ν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν κἀγὼ παραζηλώσω αὐτοὺς π οὐκ θνει, π θνει συνέτῳ παροργιῶ αὐτούς.

22 τι πῦρ κκέκαυται κ τοῦ θυμοῦ μου, καυθήσεται ως δου κάτω, καταφάγεται γῆν καὶ τ γενήματα αὐτῆς, φλέξει θεμέλια ρέων.

23 συνάξω εἰς αὐτοὺς κακὰ καὶ τ βέλη μου συντελέσω εἰς αὐτούς.

24 τηκόμενοι λιμῷ καὶ βρώσει ρνέων καὶ πισθότονος νίατος δόντας θηρίων ποστελῶ εἰς αὐτοὺς μετὰ θυμοῦ συρόντων πὶ γῆς.

25 ξωθεν τεκνώσει αὐτοὺς μάχαιρα καὶ κ τῶν ταμιείων φόβος νεανίσκος σὺν παρθένῳ, θηλάζων μετὰ καθεστηκότος πρεσβύτου.

26 εἶπα Διασπερῶ αὐτούς, παύσω δ ξ νθρώπων τ μνημόσυνον αὐτῶν,

27 εἰ μ δι ργὴν χθρῶν, να μ μακροχρονίσωσιν, καὶ να μ συνεπιθῶνται οἱ πεναντίοι, μ εἴπωσιν χεὶρ μῶν ψηλὴ καὶ οὐχὶ κύριος ποίησεν ταῦτα πάντα.

28 τι θνος πολωλεκὸς βουλήν στιν, καὶ οὐκ στιν ν αὐτοῖς πιστήμη.

29 οὐκ φρόνησαν συνιέναι ταῦτα καταδεξάσθωσαν εἰς τὸν πιόντα χρόνον.

30 πῶς διώξεται εἷς χιλίους καὶ δύο μετακινήσουσιν μυριάδας, εἰ μ θεὸς πέδοτο αὐτοὺς καὶ κύριος παρέδωκεν αὐτούς

31 τι οὐκ στιν ς θεὸς μῶν οἱ θεοὶ αὐτῶν οἱ δ χθροὶ μῶν νόητοι.

32 κ γὰρ μπέλου Σοδομων μπελος αὐτῶν, καὶ κληματὶς αὐτῶν κ Γομορρας σταφυλὴ αὐτῶν σταφυλὴ χολῆς, βότρυς πικρίας αὐτοῖς

33 θυμὸς δρακόντων οἶνος αὐτῶν καὶ θυμὸς σπίδων νίατος.

34 οὐκ δοὺ ταῦτα συνῆκται παρ μοὶ καὶ σφράγισται ν τοῖς θησαυροῖς μου

35 ν μέρᾳ κδικήσεως νταποδώσω, ν καιρῷ, ταν σφαλῇ ποὺς αὐτῶν τι γγὺς μέρα πωλείας αὐτῶν, καὶ πάρεστιν τοιμα μῖν.

36 τι κρινεῖ κύριος τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ πὶ τοῖς δούλοις αὐτοῦ παρακληθήσεται εἶδεν γὰρ παραλελυμένους αὐτοὺς καὶ κλελοιπότας ν παγωγῇ καὶ παρειμένους.

37 καὶ εἶπεν κύριος Ποῦ εἰσιν οἱ θεοὶ αὐτῶν, φ οἷς πεποίθεισαν π αὐτοῖς,

38 ν τ στέαρ τῶν θυσιῶν αὐτῶν σθίετε καὶ πίνετε τὸν οἶνον τῶν σπονδῶν αὐτῶν ναστήτωσαν καὶ βοηθησάτωσαν μῖν καὶ γενηθήτωσαν μῖν σκεπασταί.

39 δετε δετε τι γώ εἰμι, καὶ οὐκ στιν θεὸς πλὴν μοῦ γὼ ποκτενῶ καὶ ζῆν ποιήσω, πατάξω κἀγὼ άσομαι, καὶ οὐκ στιν ς ξελεῖται κ τῶν χειρῶν μου.

40 τι ρῶ εἰς τὸν οὐρανὸν τὴν χεῖρά μου καὶ μοῦμαι τ δεξιᾷ μου καὶ ρῶ Ζ γὼ εἰς τὸν αἰῶνα,

41 τι παροξυνῶ ς στραπὴν τὴν μάχαιράν μου, καὶ νθέξεται κρίματος χείρ μου, καὶ νταποδώσω δίκην τοῖς χθροῖς καὶ τοῖς μισοῦσίν με νταποδώσω

42 μεθύσω τ βέλη μου φ αἵματος, καὶ μάχαιρά μου καταφάγεται κρέα, φ αἵματος τραυματιῶν καὶ αἰχμαλωσίας, πὸ κεφαλῆς ρχόντων χθρῶν.

43 εὐφράνθητε, οὐρανοί, μα αὐτῷ, καὶ προσκυνησάτωσαν αὐτῷ πάντες υἱοὶ θεοῦ εὐφράνθητε, θνη, μετὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, καὶ νισχυσάτωσαν αὐτῷ πάντες γγελοι θεοῦ τι τ αἷμα τῶν υἱῶν αὐτοῦ κδικᾶται, καὶ κδικήσει καὶ νταποδώσει δίκην τοῖς χθροῖς καὶ τοῖς μισοῦσιν νταποδώσει, καὶ κκαθαριεῖ κύριος τὴν γῆν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ.

44 Καὶ γραψεν Μωϋσῆς τὴν δὴν ταύτην ν κείνῃ τ μέρᾳ καὶ δίδαξεν αὐτὴν τοὺς υἱοὺς Ισραηλ. καὶ εἰσῆλθεν Μωϋσῆς καὶ λάλησεν πάντας τοὺς λόγους τοῦ νόμου τούτου εἰς τ τα τοῦ λαοῦ, αὐτὸς καὶ ησοῦς τοῦ Ναυη.

45 καὶ συνετέλεσεν Μωϋσῆς λαλῶν παντὶ Ισραηλ

46 καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς Προσέχετε τ καρδίᾳ πὶ πάντας τοὺς λόγους τούτους, οὓς γὼ διαμαρτύρομαι μῖν σήμερον, ντελεῖσθε τοῖς υἱοῖς μῶν φυλάσσειν καὶ ποιεῖν πάντας τοὺς λόγους τοῦ νόμου τούτου

47 τι οὐχὶ λόγος κενὸς οὗτος μῖν, τι αὕτη ζωὴ μῶν, καὶ νεκεν τοῦ λόγου τούτου μακροημερεύσετε πὶ τῆς γῆς, εἰς ν μεῖς διαβαίνετε τὸν Ιορδάνην κεῖ κληρονομῆσαι αὐτήν.

48 Καὶ λάλησεν κύριος πρὸς Μωυσῆν ν τ μέρᾳ ταύτῃ λέγων

49 νάβηθι εἰς τ ρος τ Αβαριν τοῦτο, ρος Ναβαυ, στιν ν γ Μωαβ κατὰ πρόσωπον Ιεριχω, καὶ δὲ τὴν γῆν Χανααν, ν γὼ δίδωμι τοῖς υἱοῖς Ισραηλ εἰς κατάσχεσιν,

50 καὶ τελεύτα ν τ ρει, εἰς ναβαίνεις κεῖ, καὶ προστέθητι πρὸς τὸν λαόν σου, ν τρόπον πέθανεν Ααρων δελφός σου ν Ωρ τ ρει καὶ προσετέθη πρὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ,

51 διότι πειθήσατε τ ήματί μου ν τοῖς υἱοῖς Ισραηλ πὶ τοῦ δατος ντιλογίας Καδης ν τ ρήμῳ Σιν, διότι οὐχ γιάσατέ με ν τοῖς υἱοῖς Ισραηλ

52 τι πέναντι ψῃ τὴν γῆν καὶ κεῖ οὐκ εἰσελεύσῃ.

Settings