Job 2

1 γένετο δ ς μέρα αὕτη καὶ λθον οἱ γγελοι τοῦ θεοῦ παραστῆναι ναντι κυρίου, καὶ διάβολος λθεν ν μέσῳ αὐτῶν παραστῆναι ναντίον τοῦ κυρίου.

2 καὶ εἶπεν κύριος τ διαβόλῳ Πόθεν σ ρχῃ τότε εἶπεν διάβολος νώπιον τοῦ κυρίου Διαπορευθεὶς τὴν π οὐρανὸν καὶ μπεριπατήσας τὴν σύμ πασαν πάρειμι.

3 εἶπεν δ κύριος πρὸς τὸν διάβολον Προσέσχες οὖν τ θεράποντί μου Ιωβ, τι οὐκ στιν κατ αὐτὸν τῶν πὶ τῆς γῆς νθρωπος κακος, ληθινός, μεμπτος, θεοσεβής, πεχόμενος πὸ παντὸς κακοῦ τι δ χεται κακίας σ δ εἶπας τ πάρχοντα αὐτοῦ διὰ κενῆς πολέσαι.

4 πολαβὼν δ διάβολος εἶπεν τ κυρίῳ Δέρμα πὲρ δέρματος σα πάρχει νθρώπῳ, πὲρ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ κτείσει

5 οὐ μὴν δ λλὰ ποστείλας τὴν χεῖρά σου ψαι τῶν στῶν αὐτοῦ καὶ τῶν σαρκῶν αὐτοῦ εἰ μὴν εἰς πρόσωπόν σε εὐλογήσει.

6 εἶπεν δ κύριος τ διαβόλῳ δοὺ παραδίδωμί σοι αὐτόν, μόνον τὴν ψυχὴν αὐτοῦ διαφύλαξον.

7 ξῆλθεν δ διάβολος πὸ τοῦ κυρίου καὶ παισεν τὸν Ιωβ λκει πονηρῷ πὸ ποδῶν ως κεφαλῆς.

8 καὶ λαβεν στρακον, να τὸν χῶρα ξύῃ, καὶ κάθητο πὶ τῆς κοπρίας ξω τῆς πόλεως.

9 Χρόνου δ πολλοῦ προβεβηκότος εἶπεν αὐτῷ γυνὴ αὐτοῦ Μέχρι τίνος καρτερήσεις λέγων 9a δοὺ ναμένω χρόνον τι μικρὸν προσδεχόμενος τὴν λπίδα τῆς σωτηρίας μου 9b δοὺ γὰρ φάνισταί σου τ μνημόσυνον πὸ τῆς γῆς, υἱοὶ καὶ θυγατέρες, μῆς κοιλίας δῖνες καὶ πόνοι, οὓς εἰς τ κενὸν κοπίασα μετὰ μόχθων. 9c σ τε αὐτὸς ν σαπρίᾳ σκωλήκων κάθησαι διανυκτερεύων αἴθριος 9d κἀγὼ πλανῆτις καὶ λάτρις τόπον κ τόπου περιερχομένη καὶ οἰκίαν ξ οἰκίας προσδεχομένη τὸν λιον πότε δύσεται, να ναπαύσωμαι τῶν μόχθων καὶ τῶν δυνῶν, αἵ με νῦν συνέχουσιν. 9e λλὰ εἰπόν τι ῆμα εἰς κύριον καὶ τελεύτα.

10 δ μβλέψας εἶπεν αὐτῇ σπερ μία τῶν φρόνων γυναικῶν λάλησας εἰ τ γαθὰ δεξάμεθα κ χειρὸς κυρίου, τ κακὰ οὐχ ποίσομεν ν πᾶσιν τούτοις τοῖς συμβεβηκόσιν αὐτῷ οὐδὲν μαρτεν Ιωβ τοῖς χείλεσιν ναντίον τοῦ θεοῦ.

11 κούσαντες δ οἱ τρεῖς φίλοι αὐτοῦ τ κακὰ πάντα τ πελθόντα αὐτῷ παρεγένοντο καστος κ τῆς δίας χώρας πρὸς αὐτόν, Ελιφας Θαιμανων βασιλεύς, Βαλδαδ Σαυχαίων τύραννος, Σωφαρ Μιναίων βασιλεύς, καὶ παρεγένοντο πρὸς αὐτὸν μοθυμαδὸν τοῦ παρακαλέσαι καὶ πισκέψασθαι αὐτόν.

12 δόντες δ αὐτὸν πόρρωθεν οὐκ πέγνωσαν καὶ βοήσαντες φωνῇ μεγάλῃ κλαυσαν ήξαντες καστος τὴν αυτοῦ στολὴν καὶ καταπασάμενοι γῆν.

13 παρεκάθισαν αὐτῷ πτὰ μέρας καὶ πτὰ νύκτας, καὶ οὐδεὶς αὐτῶν λάλησεν ώρων γὰρ τὴν πληγὴν δεινὴν οὖσαν καὶ μεγάλην σφόδρα.

Settings